Шляпа комода тIехь Iуьллуш яра, цициган кIорни Васька цIенкъахь Iаш дара, ткъа Вовка а, Вадик а стоьла хьалха басаршца суьрташ дохкуш воллура.
ЦIеххьана царна тIехьа тата делира – цхьа хIума цIенкъа охьаюьйжира. Уьш юхахьаьвсира, комодана уллехь цIенкъахь Iуьллуш шляпа гира царна.
Комодана тIе а вахана, шляпа лаьттара схьаэца охьатаьIначу Вовке цIеххьана мохь белира: – Вай-вай-вай!, – аьлла, дIаведира иза.
– ХIун до ахь? – хаьттира Вадика.
– Иза ди-ди-дийна ю!
– ХIун ю дийна?
– Шля-шля-шля-па!
– Ахь хIун дуьйцу! Шляпанаш дийна хуьлуш хуьлу кхин?
– Хьа-хьажахьа хьуо!
Вадик, улле а вахана, хьежа хIоьттира шляпане. ЦIеххьана, нийсса цунна тIетекхира шляпа. Шийла мохь а болуш, «Вай!», – аьлла, дивана тIе кхоссавелира иза. Вовка – цунна тIаьххье.
ЦIенкъа юккъе схьа а еана, сецира шляпа. Цуьнга а хьоьжуш, дукха кхераваларна вега а веш, Iара ши кIант. Эццахь, схьа а йирзина, диванна тIетекхира шляпа.
– Вай! Вай! – маьхьарий девлира берашка.
Дивана тIера охьа а лилхина, чуьра аратилира уьш.
Кухни чу а ведда, шайна тIаьххье неI дIачIегIира цу шимма.
– Со дIа-воь-оь-ду! – боху Вовкас.
– Стенга?
– Сайн цIа гIур ву-кх.
– ХIунда?
– Шляпанах кхоь-оь-ру со! Суна дуьххьара гуш ю шляпа чухула лелаш.
– ХIун хаьа, цхьамма тIийригца меттаххьееш хила а тарлой иза-м?
– Валохьа, хьажахьа тIаккха.
– Цхьаьний воьду вайшиъ. Ас клюшка схьаоьцур ю. Иза вайшиъ волчу агIор схьатакхахь, ас клюшка йолуьйтур ю цунна.
– Собардехьа, ас а оьцу клюшка.
– Ткъа вайн кхин клюшка ма яц.
– Делахь ас лыжийн гIаж оьцур ю. Клюшкий, лыжийн гIажжий эцна, неI хер а йина, дехьа чу хьаьвсира уьш.
– Стенгахь ю иза ян мукъане а? – хоьтту Вадика.
– Хьуьллахь, стоьла уллехь.
– Дера ю ас цунна хIинцца клюшка оьккхуьйтур! – боху Вадика.
– Улле схьаяийта ахь, йовсар ша ма-ярра!
Амма шляпа стоьлана уллехь Iуьллура, меттах дIа а ца йолуш.
– ХIа-а, кхераелла! – гIаддахара бераш.
– Вайна тIегIорта ца яьхьа иза хIинца.
– ХIинца ас кхерош хьажа хьо иза, – элира Вадика.
ЦIенкъа клюшка а етташ, мохь бетта вуьйлира иза: – ХIей, шляпа!
Амма шляпа меттаххьовш а яцара.
– Картолаш а лахьийна, уьш еттий вай цунна? – элира Вовкас.
Кухни чу юха а веана, тускар чуьра картолаш а лахьийна, уьш шляпина кхийса вуьйлира и шиъ. Кхуьйсуш, кхуьйсуш, эххар а, Вадикера картол тIекхийтира. Цхьана мIаьргонехь ирх айъелира шляпа!
– МIаьв! – аьлла, цIогIа хьаькхира цхьамма.
ДIахьаьжча, шляпина кIелхьара аракъедира сира цIога, тIаккха тIод, ткъа цул тIаьхьа ша цициган кIорни а схьаиккхира шляпина кIелхьара.
– Васька! – гIаддахара бераш.
– Схьахетарехь, иза цIенкъахь Iаш хилла, ткъа шляпа комода тIера цунна тIейоьжна, – духе кхиира Вовка.
Катоьхна, Васька схьа а эцна, иза хьеста хIоьттира Вадик.
– Васька, хьомениг, шляпи кIел муха даханера хьо?
Амма Васькас дуьхьал жоп ца делира. «Хур» деш-м дара иза, серлонах бIаьргаш а хьаббина.
Гочдинарг – МУРТАЗОВ Iадлан
№14, чиллин (февраль) беттан 24-гIа де